Back

Το άρθρο του Ρώσου Πρέσβη κ. Στανισλάβ Οσάτσι, που δημοσιεύθηκε στην κυπριακή εφημερίδα "Φιλελευθερο" (4 Νοεμβρίου 2020)

ΔΥΟ ΓΙΟΡΤΕΣ – ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτές τις μέρες ολόκληρος ο ελληνικός κόσμος γιορτάζει πανηγυρικά την Ημέρα του ΟΧΙ. Γνωρίζουμε ότι για τους Κύπριους αυτή η μέρα δεν αποτελεί απλά μια συνηθισμένη μέρα στο ημερολόγιο. Πριν από 80 χρόνια η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη και ενώπιον μιας δύσκολης επιλογής : να προτιμήσει την ένταξή της στο στρατόπεδο των απολογητών του φασισμού, που εκείνη την περίοδο είχε ήδη αποκτήσει τεράστια δύναμη ή να καταδικάσει τον εαυτό της στα βάσανα και τις θυσίες, επιλέγοντας τον αγώνα κατά της μαύρης πανούκλας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ακούστηκε σ΄ ολόκληρο τον κόσμο η θαρραλέα λέξη «ΟΧΙ», που σήμανε την ιστορική επιλογή του ελληνικού λαού και την καταγραφή στην ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ολόκληρου του ελληνικού κόσμου.

Τρισήμιση αιώνες πριν από αυτά τα γεγονότα, περίπου τις ίδιες φθινοπωρινές μέρες του 1612, ο ρωσικός λαός βρέθηκε ενώπιον του καθορισμού της τύχης του και της μοίρας της χώρας του. Τα τέλη του 16ου και οι αρχές του 17ου αιώνα έχουν σημαδευτεί στην ιστορία της Ρωσίας με την ονομασία «Η Εποχή των Αναστατώσεων». Τα αρνητικά φυσικά φαινόμενα, η καταστροφή της γεωργικής παραγωγής, η πείνα και η πτώχευση των αγροτών, η κρίση που δημιουργήθηκε από την έλλειψη εξουσίας, οι αιματηροί εμφύλιοι πόλεμοι και οι μόνιμες επιθέσεις των διαφόρων φυλών των γειτονικών νομάδων κατάστρεφαν τη χώρα. Στο Κρεμλίνο της Μόσχας, το οποίο βρέθηκε υπό την κατοχή των ξένων κατακτητών, διαφέντευαν οι διορισμένοι από τον Πολωνό βασιλιά Σιγκιζμούντ τον Γ΄ και στην πράξη διοικούσαν μεγάλο μέρος του ρωσικού εδάφους. Το βόρειο τμήμα της χώρας ήταν υπό την κατοχή της Σουηδίας. Σ΄ αυτή την κρίσιμη στιγμή της εθνικής ιστορίας στη χώρα μας ύψωσε τη φωνή του ο Πατριάρχης Μόσχας Ερμογένης, ο οποίος κάλεσε το λαό σε αντίσταση κατά των κατακτητών.

Εμψυχωμένοι από το κάλεσμα του Πατριάρχη, ο πρίγκηπας Ντμίτρι Ποζάρσκι και ο τοπικός κοινοτάρχης Κουζμά Μίνιν στην πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ συγκέντρωσαν ένα λαϊκό στράτευμα, αποτελούμενο από όλα τα στρώματα του πληθυσμού – αγρότες, κάτοικους των πόλεων και απλών τεχνιτών. Τον Αύγουστο του 1612 οι αντάρτες συνέτριψαν τα πολωνικά στρατεύματα έξω από τα τείχη της Μόσχας και στις 4 Νοεμβρίου απελευθέρωσαν το Κρεμλίνο. Αυτό σήμανε την έναρξη μιας νέας εποχής. Κατά το 1618 τα τελευταία στρατεύματα των εισβολέων είχαν εκδιωχθεί από τη ρωσική γη, και η χώρα εισήλθε σε ένα νέο ιστορικό κύκλο. Αρχίζοντας από το 2005 η ημερομηνία 4 Νοεμβρίου γιορτάζεται ως μια κρατική δημόσια γιορτή, ως η Ημέρα της Λαϊκής Ενότητας. Ο πολίτης Μίνιν και ο Πρίγκηπας Ποζιάρσκι έμειναν στην ιστορία ως οι ήρωες της λαϊκής αντίστασης, όπως και ο φοιτητής Μανώλης Γλέζος, που κατέβασε τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη το 1941.

Το θέμα της ενότητας των χωρών και των λαών στον αγώνα για μια δίκαιη υπόθεση δεν έχει χάσει την επικαιρότητά του και κατά τις σημερινές μέρες. Διδασκόμαστε από τα μαθήματα της ιστορίας και θυμόμαστε τις διαθήκες των προγόνων μας; Δυστυχώς, όχι πάντα. Ο κόσμος δεν έχει γίνει πιο ενωμένος από εκείνα τα μακρινά χρόνια. Αντίθετα, στον τομέα της πολιτικής βρίσκεται σε πλήρη έξαρση το ταρακούνημα των διεθνών νομικών θεμελίων, η δημιουργία συμμαχιών αντιπαράθεσης, ενώπιον μας βλέπουμε τις επίμονες προσπάθειες παρασυρμού τρίτων χωρών σε γεωπολιτικά παιγνίδια για μια παγκοσμιοποιημένη επιβολή και έλεγχο, αυξάνεται η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στην παγκόσμια ζωή. Στον τομέα της οικονομίας διεξάγεται ένας σκληρός πόλεμος για την κατάκτηση των αγορών, των πόρων ενέργειας και των διαδρόμων μεταφοράς τους. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εδώ την έξαρση των μεταναστευτικών διαδικασιών και τάσεων, την εμβάθυνση των διεθνικών και διαθρησκευτικών διενέξεων. Η ειρήνη γίνεται όλο και περισσότερο πιο εύθραυστη και πολυκεντρική.

Η επιδημία του κορωνοϊού απρόσμενα και έντονα έχει δείξει σε όλους μας, ότι οι παγκόσμιοι γίγαντες δεν είναι λιγότερο επιρρεπείς στα παγκόσμια δεινά, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες. Και οι εκπρόσωποι του λεγόμενου «χρυσού δισεκατομμυρίου» ασθενούν και πεθαίνουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως και οι κάτοικοι των φτωχότερων χωρών της Ασίας και της Αφρικής. Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί καλό παράδειγμα του γεγονότος ότι στις πιο δύσκολες συνθήκες ενέχει σημασία να εργαστούμε για την ενότητα και όχι για τη διάσπαση των προσπαθειών και την τάση να πέσουμε στον πειρασμό της εκμετάλλευσης των προσωρινών δυσκολιών με στόχο την απόκτηση μονομερών πλεονεκτημάτων και ακόμη περισσότερο να μετατρέψουν ολόκληρη την ανθρωπότητα σε δέσμιο των εκλογικών κύκλων της μιας ή της άλλης χώρας.

Πρόσφατα ο Πρόεδρος της χώρας μας Βλαντίμιρ Πούτιν μιλώντας για το θέμα της απειλής της κορωνοϊού, για ακόμη μια φορά υποστήριξε την έκκληση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες προς τους ηγέτες της «Ομάδας των 20» (G20) – κατά την περίοδο της πανδημίας να απαρνηθούν από οιεσδήποτε κυρώσεις, που παρεμποδίζουν τον αγώνα κατά της επιδημίας. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν σημείωσε ότι «αυτό αποτελεί καθαρά ένα εντελώς ανθρωπιστικό θέμα», που στοχεύει στη διατήρηση της ζωής  και της υγείας των απλών ανθρώπων και όχι των καθεστώτων, τα οποία σε κάποιους δεν αρέσουν. Εντούτοις, αυτή η ευγενική έκκληση προς το παρόν παραμένει στα αζήτητα. Κι ακριβώς δεν τον άκουσαν εκείνοι, οι οποίοι κατά τον ελεύθερο τους χρόνο αρέσκονται να εκφράζονται υπέρ του ανθρωπισμού και των αξιών της ανθρώπινης ζωής και να διδάσκουν τους άλλους πώς πρέπει να ζουν σωστά.

Για να μην ολοκληρώσω το σημείωμα μου με αυτό τον θλιβερό τόνο, θα ήθελα να αναφέρω ότι η παρούσα γιορτή δεν αποτελεί απλώς αφορμή για μια καλή διάθεση, αλλά αφορμή για να συλλογιστούμε και θα θυμηθούμε ότι η δύναμη των ανθρώπων βρίσκεται στην ενότητα τους. Την ενότητα της οικογένειας, του έθνους, της πίστης, που αποτελούν τους φίλους και τους πιστούς εταίρους, που έχουν κριθεί και δοκιμαστεί από τον χρόνο.